Sahneye çıkmayı alışkanlık haline getirmem. Bir odaya girdiğimde ölçüt basittir, netlik ve karar çıkıyor mu.
Bazen bu bir konuşma olur, bazen bir panel, bazen sektör içi küçük bir yuvarlak masa. Biçim ikincildir. Önemli olan, insanların toplantıdan bir sonraki adımı bilerek çıkmasıdır.
Asıl iş ise çoğu zaman sahnede değil, şirket sahibinin ve yönetim ekibinin yanında olur. Öncelikleri netleştiririz.
Riskleri ve tavizleri açık konuşuruz. Planı, ekiplerin sahada uygulayacağı somut aksiyona indirgeriz.
Benim tarzım gösteri değil, sonuçtur.
Bu yüzden de birçok kritik sohbeti sakin ve kapalı bir çerçevede tutarım.
İyi karar, gürültüyle değil, doğrulukla büyür.
Katkıyı bir jest olarak görmem. Bir standart olarak görürüm.
Görünen işler değil, işe yarayan işler ilgimi çeker.
Bu yüzden desteklediğim alanlar “insanın ayağı yere bassın” diye kurulur. Eğitim, beceri, istihdama giden somut köprüler. Kısa süreli alkış değil, uzun vadeli dayanıklılık.
Ben yardım ederken bağımlılık üretmek istemem. Sorumluluk iki tarafta da net olmalı. Gerçek olmalı.
Bu yaklaşım kişisel bir yerden gelir. Hayatta ilerlemeyi sağlayan şeyin vitrin değil, güvenilirlik olduğunu gördüm.
Sessiz çalışmayı tercih ederim, çünkü doğru teşhis ve doğru düzeltme ancak böyle yapılır.
Dikkat çekmek değil, işe yarayanı büyütmek istiyorum.
.jpg)
